Verbijsterd staar ik naar de XXL-lingerieset van opengewerkt, rood kant, die onder het boek ligt dat ik uit mijn koffer heb gehaald. Ik ken dat ondergoed! Hoe vaak heb ik niet geamuseerd toegekeken hoe tepels er gretig aan ontsnapten. Hoe een onderbuik er doorheen schemerde, hoe de veterdunne string verdwaalde tussen glanzend opbollende billen. Andere tepels, een andere onderbuik en andere billen. Want deze set is nog onbezoedeld. Vorig jaar kocht ik er in Milaan exclusief twee dozijn van en deed ze vervolgens cadeau aan vrouwelijke bewonderaars. Ik was er snel doorheen. Dit is de laatste set. Maar die had ik toch onderin opgeborgen, verpakt in doorzichtige zijde? Ik wil er Nena mee verrassen, de voorzitter van mijn Duitse fanclub. Zij stapt in Osnabrück bij me in de trein. De set zal haar als gegoten zitten, op elk onderdeel van haar gründliche anatomie.

Ik denk koortsachtig na. Gisteren was ik met deze koffer in Luxemburg. En ‘s avonds zette ik hem onuitgepakt in de hal van mijn Amersfoortse penthouse, waar ik even was, op doorreis naar Hamburg. Mijn bijna ex-vrouw kwam langs om me er fijntjes aan te herinneren dat we in gemeenschap van goederen waren getrouwd. Dat had ook via haar advocaat gekund, maar ze haalt me graag persoonlijk het bloed onder de nagels vandaan. Weet je wat een van haar klachten is? Dat ze nooit mee mocht op mijn boekenreizen. Duh! Maar ja, verzin maar eens een weerwoord dat de rechter acceptabel vindt. De kwitantie van twee dozijn lingeriesets?

Ik sluit snel mijn koffer en kijk schichtig naar mijn medereiziger in de treincoupé. Ze bestudeert aandachtig het schermpje van haar smartphone. Jaja. Even overweeg ik om haar een gesigneerd boek aan te bieden, maar dat zou zo te zien zonde van het boek zijn. Om over een lingerieset maar niet te spreken, want daar past ze drie keer in. Trouwens, om nou in flagrante Apeldoorn binnen te rijden ... Zelfs voor mij iets te vroeg op de dag.

De deur van de coupé knalt open. Ik krijg een harde duw in mijn rug en kan met moeite voorkomen dat ik over de vrouw heen val.

‘Daar ben je, bozo!’ schettert een welbekende stem. ‘Gezellig!’

Ik keer me om naar mijn bijna ex-vrouw. ‘Estelle! Ben je iets vergeten?’ blaat ik.

‘Ik niet, maar jij wel! Mij!’

De vrouw met de smartphone kijkt op en lacht naar Estelle, die knipoogt.

Sloeries.

‘Eh, maar wat doe je hier?’ vraag ik onnozel.

‘Nou, ik ga met je mee naar Hamburg, voor die boekpresentatie van vanavond! Ben ik er op ‘t laatst ook eens een keertje bij. Ik heb mijn verschoninkje bij jou ingepakt!’

‘Ik zag het liggen,’ zegt de vrouw behulpzaam.

Voordat ik het kan verhinderen, knipt Estelle mijn koffer open. Ze haalt de XXL-lingerieset eruit en houdt hem voor haar lichaam.

‘Wat denkt u, mevrouw? Wordt dat geen pikant avondje?’

‘Zolang hij maar niks gaat voorlezen.’

Mijn telefoon blèrt “99 Luftballons”. Nena. Ik druk haar weg.

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis