Toen de buurvrouw hem twee weken vóór de schoolvakanties de sleutel gaf, zei ze alleen: ‘Dan is het tenminste nog rustig.’
De eerste dagen raapte hij de post van de mat, vulde de gieter, gaf de planten water en legde de post op tafel voordat hij weer vertrok. Na zes minuten stond hij buiten.
De tweede week kwam de straat nauwelijks nog op adem. Uit de tuinen klonken kinderstemmen, opspattend water en ouders die voor de derde keer dezelfde naam riepen. ’s Avonds rook de buurt naar geschroeid vlees en boven de schuttingen kringelde blauwgrijze rook.
De deurklink gaf warm mee.
Binnen rook het naar potgrond. Het kraanwater verdween in de aarde. Toen hij bukte om wat gemorste druppels van het laminaat te vegen, werd het zwart voor zijn ogen. Hij trok zich aan de rand van het aanrecht omhoog. Hij dronk een glas water, liet het opnieuw vollopen en ging ermee op de stoel bij het raam zitten.
Het huis gaf af en toe een droge tik.
Op het dressoir, tussen twee aardewerken pelikanen, stonden wat foto’s. Een hond, twee mensen voor een kerk, een jonge vrouw op een deken in het gras met een peuter tegen haar schouder.
Hij moest denken aan de verhuiswagen. Zijn zoon die een eindje met de wagen was meegerend en bleef kijken hoe de spullen naar binnen werden gedragen. De nieuwe buurvrouw die een kamerplant tegen haar heup geklemd hield. Zijn dochter die vroeg: ‘Komen er ook kinderen?’
Het glas stond naast de post.
Hij trok de voordeur in het slot.
Meteen waren daar de kinderstemmen.
Log in om te reageren
Hallo Jan, Je verhaal roept mooie beelden op. Ik puzzel ook nog wat vanaf de verhuiswagen. Mijn interpretatie is dat hij terugdenkt aan het moment dat de buurvrouw daar kwam wonen. Aangezien hij de planten verzorgt, vermoed ik dat ze kinderloos gebleven is. Of die wonen ver weg, maar dat zou...
[Reactie verwijderd op 4 juli 2026 om 05:41]
Hoi Jan, Bijzonder verhaal. Ik krijg toch ook niet helemaal mee wat er gebeurt, maar het gegeven dat iemand de sleutel van de buurvrouw krijgt en vervolgens daar zijn eigen wereld ervaart is intrigerend. Graag gelezen. ** Ik snapte niet helemaal dat hij twee weken voor de zomervakantie de sleutel...
Het is de tweede week van de vakantie van de buurvrouw en de laatste schoolweek van de kinderen. Ze zijn in de tuin na schooltijd, op woensdagmiddag, in het weekend; misschien hebben ze zelfs een tropenrooster of een dag vrij vanwege de hitte. 👍
Hoi Jan, De openingszin maakt nieuwsgierig. Mooi dat van die straat die nauwelijks nog op adem kwam. Ook dat voor de derde keer een naam roepen van die ouders. Het schept allemaal de juiste sfeer. De deurklink die warm mee gaf, vind ik dan weer iets minder sterk. Evenals het huis dat een droge tik g...
Mooie losse flarden deze alinea was mijn favoriet “De tweede week kwam de straat nauwelijks nog op adem. ... boven de schuttingen kringelde blauwgrijze rook.” De stemming komt er goed in. ***
Dit is een beeld waar ik me moeilijk mee kan inleven en begreep ik niet. Het extreem korte me...
Hoi Tinus, Bedankt voor je uitgebreide reactie. 'Ergens tikte hout.' Op snikhete dagen gaat het hout in huis werken en dat hoor je dan. Ik heb het iets veranderd. Nog een aanpassing: 'Op het dressoir, tussen twee aardewerken pelikanen, stonden wat foto's.' aardewerken = een stoffelijk bijvoeglijk...
Dag Jan, 'De tweede week kwam de straat nauwelijks nog op adem. Uit de tuinen klonken kinderstemmen, opspattend water en ouders die voor de derde keer dezelfde naam riepen. ’s Avonds rook de buurt naar geschroeid vlees en boven de schuttingen kringelde blauwgrijze rook.; Mooi! Vooral die eerste z...
Hoi Angus, Bedankt voor je reactie. Ik heb te veel van de lezer gevraagd en voeg een klein anker toe. Klein, want er moet gewerkt worden. 😀
Dag Jan, Met respect voor het anker, maar ik blijf in het duister tasten, De pelikanen kunnen uiteraard symbool staan voor zelfopoffering, maar dan nog. Ik deel overigens je mening niet dat er gewerkt moet worden door de lezer. De (ervaren) lezer moet kunnen genieten, naar mijn idee. Als ik het m...
Je wilt dat een ander - de literaire criticus - voor je werkt. Als die de stukjes op zijn plaatst legt, is er genot en herkenning. Ik begrijp sowieso niet wat er voor raadselachtigs aan 'Het trage uur' is. Het enige dat slechts weinigen zullen herkennen, is dat de pelikaan het symbool is van moederl...
'Je wilt dat een ander - de literaire criticus - voor je werkt. Als die de stukjes op zijn plaatst legt, is er genot en herkenning.' Nee, dat wil ik net niet. Ik denk dat dat uit mijn reactie duidelijk blijkt. 'Het enige dat slechts weinigen zullen herkennen, is dat de pelikaan het symbool is van ...
Je hoeft het symbool van de pelikaan niet te kennen om het verhaaltje te kunnen begrijpen. Dat is het mooie. Nogmaals: Zo ingewikkeld vind ik het allemaal niet. Het is niet bepaald 'Die Phänomenologie des Geistes' waar je aan blootgesteld bent. Voor jouw idee van schrijven is ook een doelgroep en ...
Het spijt me Jan, Maar waarom zou je de Pelikanen dan opvoeren? Ik schrijf ook niet voor een doelgroep, Ik schrijf omdat er steeds verhalen aankloppen. Ik heb geen doelgroep. Alleen mijn eigen stem. Mijn verhalen. Die had ik als kleuter al, toen ze in de zandbak naar die verhalen luisterden :-)
Ja, ik zei het al: Je vertelt voor een andere doelgroep. 😂 Over en sluiten wat mij betreft: punt gemaakt.
Ik vrees dat ik het voor de lezer te moeilijk heb gemaakt. Ik heb een klein anker toegevoegd. Het blijft echter 'onder de waterspiegel'.
Je schetst mooi zoals altijd. Ik heb deze keer wat moeite het te volgen, en wel hier: Eerst zien we drie fotos op het dressoir, dan volgen er nog drie beelden, te beginnen met de verhuiswagen. De overgang en de relevantie ervan mis ik. Zijn het beelden uit zijn geheugen? Wat betekenen ze? Ik blijf...
Hoi Edwin, Bedankt voor je reactie. Het zijn inderdaad beelden uit zijn geheugen: de dag waarop de buurvrouw het huis betrok. Het oordeel van AI: 'Een synoniem voor ketsen hangt sterk af van de context waarin je het gebruikt. Als synoniem voor terugkaatsen of afschampen: woorden zoals stuiteren, ...
Drie reacties tot nu toe, drie keer hetzelfde 'probleem'. Ik heb het dus te moeilijk gemaakt. Ik heb het verhaal iets veranderd. Daar moeten jullie het mee doen. Het is nu aan jullie om de hele ijsberg boven water te halen.
Beste Jan, Ja, mooi melancholisch. En dramatisch tegelijkertijd, begrijp ik eigenlijk. Op die foto staat de vrouw met een kind, de kinderen van de HP vragen "zijn er ook kinderen?" terwijl de buren twee weken voor de zomervakantie begint weggaan. Het is mooi stilistisch beschreven en je moet even h...