de brief

Boven hen verduistert een hoofd de cirkel van licht in het dak.
" De post jongens." De vier mannen steken hun handen uit naar de smoezelige papieren. John zit het verst weg, bekneld onderin, de handen losjes op de hendels. Leo reikt hem een enkele brief aan. Als hij zijn hand omhoog brengt voelt hij de natte plek onder zijn oksel. Er klinkt wat gemompel als het hoofd weer verdwijnt en Richard gaat nog even staan om een hap frisse lucht te nemen. John weet precies wat hij ziet als hij zijn hoofd uit dat luik zou steken. Een zwartgeblakerd veld, rijen prikkeldraad en ergens in de verte een vlakke horizon die in brand lijkt te staan. Om hen heen een paar groepjes pantservoertuigen en nog één andere tank. Ze bivakkeren al tien dagen op dezelfde plek in de linie. Eén armzalige boom geeft een flinter schaduw. Sinds hier dertig jaar geleden al zoveel gevochten is wil er niet veel meer groeien. Dat had de sergeant tenminste beweerd toen hij hier de boel inspecteerde

John probeert in het schemerdonker het handschrift te ontcijferen, maar dat lukt niet. De iets naar achter hellende letters lijken te zeggen dat het een linkshandige is, dat kan alleen zijn zus zijn. Maar de inkt is vreemd vlekkerig en dik. Een gedachte flitst door zijn hoofd, die wordt onderbroken door een vloek. Richard heeft zijn hand op het pantser gelegd en merkt dat de zon zijn werk al heeft gedaan.

Een druppel zweet baant zich een weg langs zijn slaap en verdwijnt over zijn schouder. Zijn hemd kan het zweet al niet meer absorberen en kleeft als een natte doek aan zijn rug. Om hem heen klinkt geritsel, scheurend papier. Woorden trillen als hete lucht boven de horizon en blijven hangen. Iedereen leest wat er op duizenden mijlen afstand is gebeurd.

Ook John scheurt de brief open en begint te lezen. 19 juli 1944 staat er boven de brief. Opvallend snel hoe de brief hier is gekomen, denkt John. Zijn blik valt op de eerste regel. Zoute druppels vallen tussen de woorden, de inkt loopt uit. Opeens is hij zich bewust van de geuren. Zweet, gebrek aan zuurstof. Wild gebaart hij dat hij eruit wil. Leo en Richard schuiven wat ongemakkelijk op. Dat gaat allemaal te langzaam en John duwt Leo opzij. Die vloekt even als hij met zijn hoofd tegen een metalen stang slaat en de velletjes papier door de kleine ruimte dwarrelen.

Verderop in de tank klinkt gejuich.
"Mijn moeder heeft me koekjes gestuurd!"

John klimt naar buiten en springt naar beneden. Het verdorde gras voelt stug aan en er trekt een stekende pijn door zijn knie. Zijn hand vind het zielige boompje. Het soldatenrantsoen komt er in golven weer uit. Dan laat hij zich met zijn rug tegen de rupsband zakken. Het velletje papier nog in de hand.

Hij probeert de brief nog een keer te lezen, maar door de tranen heen ziet hij alleen de naam van zijn broertje.