#32 H.L.

Het wordt me nu te heet, ook al bieden de bomen in Hyde Park genoeg schaduw en creëert  deDiana Memorial Fountain  een illusie van frisheid.  Ik verlaat het park en loop naar Park Lane. Welk luxehotel  zal ik uitkiezen? Met een glimlach denk ik terug aan mijn eerste vriendinnetje. Als we in de stad waren en ze naar het toilet moest , gingen we gewoon het Hilton Hotel binnen en deden of we  iemand opwachtten in de lobby. Het vriendinnetje is verleden tijd, maar de goede gewoonte heb ik behouden. Ik stap naar het London Marriott en  fingeer dat ik met iemand een afspraak heb in het gekoelde foyer van het hotel.

Alsof zij om dezelfde reden soelaas zoekt in deze ruime, merk ik een eerder bevallige dame op. Zij zit  een eind verder van mij in een sofa en kijkt rond. Zodra onze blikken elkaar kruisen, zie ik hoe ze haar perfect getrimde wenkbrauwen fronst, rechtstaat en naar mij toe loopt.  Zoals het een gentleman betaamt veer ik recht zodra ze voor mij staat en zeg: ‘Mevrouw?’
 ‘Mijnheer Loewenthal,  dat is een tijdje geleden. bent u ook in London voor de  World Travel Market?’

Er zat vroeger op de hogeschool wel een man met die naam in mijn jaar maar ik geleek helemaal niet op hem.  Desalniettemin vind ik deze gesofistikeerde dame wel iemand die ik best beter wil leren kennen.
‘Ik ga ervan uit dat wij elkaar al eerder ontmoet hebben, mevrouw, maar help mij even, mijn geheugen laat mij in de steek.’
‘Mevrouw, mevrouw, zeg toch Madeleine, dat deed je vroeger toch ook, Hendrik?’
Ik weet even geen raad, maar bedenk dat ik nog niets fout heb gezegd.
Voor ik iets kan uitbrengen, ratelt ze verder: ‘Weet je het niet meer toen in Monte Carlo op het congres van internationale touroperators? De deelnemers kregen toen gratis toegang tot het Casino en de minimum inzet aan de roulettetafel werd verlaagd tot tien Franse Franken?’
‘Franse Franken, zegt u, dat is dan al heel lang geleden. Geen wonder dat ik u niet meer herkende.’
‘Nu doe je het weer, Hendrik, je mag me nog altijd tutoyeren hoor.  We hebben elkaar trouwens nog enkele jaren later weer ontmoet op de ITB beurs in Berlijn.’
‘Sorry, Madeleine, ik heb blijkbaar grote gaten in mijn geheugen.’
‘Daar lijkt het op, Hendrik, maar mag ik je wat vragen?’
‘Vertel op.’
‘Mijn man en ik hadden daarnet woorden in onze hotelkamer. Ik ben de kamer uitgelopen en ben hier bij jou beland.  Mocht hij opdagen wil je dan zeggen dat wij hier afgesproken hadden?’
Op dat ogenblik komt een man uit de lift gestormd. Hij draagt een afschuwelijk Hawaïhemd en een bermuda en loopt op slippers.
‘Daar is hij, alsjeblief Hendrik.’
De man ziet ons en komt naar ons toe. Met een al even lelijk Amerikaans accent als zijn hemd, sist hij ‘Maddy, hier ben je. Waar was je en wat doe je hier?’
Madeleine blijft er kalm onder en zegt stoïcijns: ‘Ronald darling, dit is Hendrik Loewenthal, een vroegere collega van mij, wij hadden hier in de lobby afgesproken.’
Ik schud de hand van de Amerikaan, verontschuldig me en zeg dat ik even naar het toilet moet.
Ik laat het kibbelende echtpaar achter en snel naar de toiletten, daarvoor was ik tenslotte naar dit hotel gekomen.  Gelukkig is er in het toilet een tweede in – en uitgang naar het restaurant, waarlangs ik kan ontsnappen.

Ondertussen komt in het hotel een man toe die meteen Madeleine herkent.  Hij loopt naar haar en lacht: ‘Madeleine, jij, hier? Je kent me toch nog? Ik ben Hendrik, Hendrik Loewenthal.  En dit moet jouw veelbesproken Amerikaanse vriend zijn, toch?’
Madeleine wordt lijkbleek, kijkt naar de toiletten en naar haar man. Ze fluister: ‘Het is niet wat je denkt’ en krijgt een appelflauwte. De Amerikaan kan haar nog net opvangen en vlijt haar neer in de sofa.
De man met de initialen H.L. staat erbij en kijkt ernaar…